Monday, August 4, 2008

ஏன் இந்த வலை பூ?

தாவது எழுத வேண்டும் என்று அவ்வவ்போது நினைப்பதுண்டு. தனிமையில் இருக்கும் போதோ அல்லது அலுவலகத்திற்கு பேருந்தில் சென்று கொண்டிருக்கும் போதோ, இந்த எண்ணம் அதிகமாக தோன்றும்! சிந்தனைகள் அதிகமாக தூண்டப்படுவது தனிமையில் இருக்கும் போது தானே!

நான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்த பிறகிலிருந்து தமிழில் எழுதுவது மிகவும் குறைந்து விட்டது. எப்போதாவது உறவினர்களுக்கு கடிதம் எழுவதுண்டு. அதுவும் இப்போது அறவே நின்று விட்டது. மின்னஞ்சல்களும், குறுந்தகவல்களும் நீக்கமற நிறைந்து விட்ட இன்றைய கால கட்டத்தில் நான் மட்டும் விதி விலக்கா என்ன?

தமிழில் எழுதுவதென்றால் எனக்கு கொள்ளை ஆசை! மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் பொது தகர சிலேட்டில் கரி பூசி அப்பி, கலர் பென்சிலால் அன்றைய வீட்டு பாடத்தை சக நண்பர்களுடன் (தப்புத்தப்பாக) எழுதிய நாட்களிலிருந்தே நான் தமிழை நேசிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன்! முதன் முதலில் நான் தமிழில் எழுத கற்றுக்கொண்ட வார்த்தை "அம்மா" என்பதுதான்!

அந்த சிறுவயதில் எனக்கு மிகப்பெரிய்ய ஏக்கம் ஒன்று இருந்ததுண்டு. ஆங்கில வழியில் பயிலும் மாணவர்களை பார்த்து வந்த ஏக்கம் அது. அந்த ஏக்கம் மெல்ல மெல்ல நான் பத்தாம் வகுப்பு முடித்த பிறகு பயமாக மாறியது! என்னால் கூட அவர்களைப்போல் ஆங்கிலத்தில் சரளமாக பேச முடியுமா என்பதுதான் அது.

நான் அவ்வவ்போது எனக்குள் கேட்டுக்கொள்வது இதுதான்: "தாய் மொழியில் கல்வி என்பது எது வரை சாத்தியம்?"

"மொழி என்பது கருத்துபரிமாற்றத்துக்கான ஒரு கருவியாக மட்டும் இல்லாமல், நம்மை சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு தூண்டுகோலாக இருக்க வேண்டும்" என்று நான் எங்கோ எதிலோ படித்தது நினைவிற்கு வருகிறது.

இன்று கூட எனக்கு ஒரு கற்பனை உண்டு. நான் அலுவலகத்தில் பயன்படுத்தும் கம்பைலர்களும் (Compilers), லிங்கர்களும் (Linkers) தமிழ் மொழியில் வேலை செய்ய தொடங்கினால் எப்படி இருக்கும் என்று..!

(இன்னும் பகிர்வோம்)

No comments: